F.O. Idol Poster

Siguro naman naranasan mo ng magkaroon ng kaibigan? Yung hindi fake ha. At excuse me, hindi included sa category na 'to yung seatmate mo na kakilala mo palang 10.5 seconds ago. 'Acquaintance' lang yun, hindi 'friend'. If oo, maiintindihan mo 'tong insanity-disguised-as-a-drabble na 'to. If hindi, well di ko na problema yun.

Anyway, bago pa ako ma-side-track, let's go back sa essential stuff.

Meet Pecto and Totay.

Joke lang, hindi yan ang real name nila.

So meet Kristel and Lyn. (totoo na 'to)

Wala namang masyadong history 'tong dalawang 'to na kailangan pa ng madramang prologue kaya proceed na tayo sa current time.

1pm. Sa loob ng school kung saan makikita ang mamang nakahubad while stargazing. (For those who don't understand, awww kawawa naman kayo)

“Ay may scavenger's hunt kami last time, kasama sa list yung idol poster.” say ni Lyn.

Ang random no? Well, ganyan talaga pag friends, very random.

“O? Sana kumuha ka nalang dun sa musuem ng idol poster a.k.a kwarto namin,” comment ni Kristel.

“Nanalo naman kami kaya okay na,” tanggi ni Lyn.

“Tapos no, pagkuha ni Lyn, biglang, 'Hala Kristel, napunit!'” hirit ng pagkaganda-ganda, brilliant at awesome na bata na itago nalang natin sa pangalang Kiezzsa.

“Hala, F.O. na yun pag ganun. For real,” sabi ni Kristel in all seriousness. Sa sobrang serious, tumatawa na siya.

“Grabe naman, poster lang ba ang halaga ng pagkakaibigan natin?” madramang banat ni Lyn.

“Oo,” mabilis na sagot ni Kristel. No hesitation talaga no?

“...” Speechless si Lyn.

So you see, ang simpleng kababawan ay hindi maalis sa 24 hours ng isang tao. At sa totoo lang, yung mga maliliit na bagay, katulad nyang ballpen na hawak mo, pwede yang mag make or break ng isang relationship. And when I say relationship, hindi lang naman yan romantic relationship (yun agad ang inassume? PBB teens?), pwede rin naman to sa friendship o di kaya sa siblings relationship.

Pero syempre, bilang hindi naman ako ganyan ka-random, hindi nagtatapos ang story dyan. Glimpse lang yan ng buhay ni Pecto at Totay este ni Kristel at Lyn pala.

Alam mo ba kung ano ang sumunod na scene dyan?

Tawanan.

Kasi, kung close talaga kayo, common thing na ang barahan at most probably na-master nyo na ang art of non-sensitivity. Joke lang, kumbaga. Di naman kailangan ma-hurt.

At dito, mga friends, nagtatapos ang random kong kwento. Like I said, friends are very random and we're friends right? Kaya pagbigyan nyo na ako. (O walang aangal) xD

NGITI

Ngiti. Sabi sa wikipedia, “A smile is a facial expression formed by flexing the muscles near the end of the mouth. The smile can also be found around the eyes.”

Ngiti. Isang anyo, bikas, hilatsa o hitsura ng mukha ng isang tao na karaniwang ginagawa kapag masaya siya.

May isang beses habang nagffacebook ako, nabasa ko sa wall ng mga kaibigan ko, nagtatanong ng mga “What do you think about me” questions. Sagutan daw at irepost sa wall para makapagcomment din ang mga friends mo. So, dahil wala naman akong ginagawa, sinagutan ko naman. Maraming tanong, pero isa lang ang tumatak sa isip ko.

                --“What color can you associate with me?”

Ang sagot ng mga kaibigan ko, nagf-fall lang sa mga choices na to. A. yellow, b. orange, c.pink o d.basta bright color.

Iba-iba ang explanation nila.

--“Yun ang kasi ang kulay ng damit mo.“

--“Girly kasi.”

Pero siguro ang pinakanagustuhan kong explanation ay, “Yellow, kasi sunshine. Kasi bright. Kasi laging kang naka-smile. You never fail to bring that ray of light.” At wow, nagulat naman ako. At napangiti.

Ngiti. Sabi ni Mother Teresa, “Every time you smile at someone, it is an action of love,

 a gift to that person, a beautiful thing.”

Ngiti. Sabi nila, kapag hindi ka daw ngumiti, ninanakawan mo ang isang tao. Ninanakawan mo ito ng pagkakataong maging masaya. Ninanakawan mo ito ng isang napakagandang bagay.

Pero, actually, dati hindi ako ganito. Nung highschool ako, tamad ako bumangon. Pano ba naman, napaka-routinary ng buhay. At kapag walang pasok, gigising ako ng mga alas diyes ng umaga tapos didiretso sa sala. Hihiga sa sofa. Bubuksan ang TV. Manunuod ng anime. At ganito ako buong araw.

Ganito ako habang lahat ng tao busy sa paglilinis, pagluluto, paglalaro, pakikipagkwentuhan. At dahil nasa sala, dinadaan-daanan lang ako ng mga tao. Pero may isang taong lagi akong pinapansin, ang lolo ko.

               -“Jenny, kakagising mo lang, nakahiga ka nanaman. Kilos-kilos nga.”

                -“Jenny, manunuod ka lang ba ng TV buong araw?”

                -“Jenny, ba’t ka laging nakasimangot? Ngiti naman dyan.”

At sinagot ko yung last question niya. “Ngiti? Bakit ako ngingiti? Anong rason para ngumiti? Kung ganito ang buhay mo, pano ka ngingiti?” Seryoso, sinagot ko ang lolo ko ng ganun.

Kung kilala mo ako ngayon, hindi mo aakalain kung anong klase ng buhay meron ako dati.

Ngiti. Hindi naman lahat ng ngumingiti ay masaya.

Ngiti. Pag minsan ito ang ginagamit para maikubli o maitago ang kalungkutan, ang sakit at ang kakulangan.

Lumaki ako sa isang pamilya, isang kumpletong pamilya. May tatay, may nanay, may dalawang kapatid, may lolo at lola. Hindi man kami ganun kayaman, lahat naman ng kailangan namin ay natutugunan, minsan nga pati yung mga luho lang.

Pero parang may kulang. It’s like I’m living in a house and not a home.

Ako ang panganay sa aming magkakapatid. Lagi akong nasa honors, may medals, nanalo sa contests, sumasali sa dance troupes, officer sa school... mga bagay na nakakapagpa-proud sa isang magulang. Yun ang buong akala ko.

Kapag birthday ko, binibigay nila lahat ng material things na gusto ko. Bagong damit, bagong sapatos, maraming handa. Pero parang walang care, walang love. Puro material things. Buti pa yung dalawang kapatid ko, kahit walang material things, may love. Well, ganun ang tingin ko.

Nung bata ako, nakita kong naglalaro ang dalawa kong kapatid kasama ang nanay ko.

                -“Sali ako.”

                -“Ay, tapos na. Andyan ka na eh.”

Ouch. Rejection.

Ngiti. Sa labas mukhang okay lang, pero sa loob, tila gumuguho ang lahat.

Ngiti, ngiti.

                Graduation ko ‘non. And the usual me, the usual maarte me, the usual maldita me, kahit graduation, nag-iinarte. At nainis ang tatay ko. Well actually, nagalit siya. At nabitawan niya ang ilang mga salita.

                -“Imbes na maging proud ako sa’yo, hindi.”

Ouch. Rejection ulit. Pero ang masakit, galing sa isang taong malapit sa puso mo.

Pumasa ako ng UP. Kahit papano, masaya naman ako. Dream school ko yata to. Pero I saw it as an escape... an escape from this situation, from this family, an escape from this kind of life.

Ngiti. Expression kapag nakukuha mo ang isang bagay na gusto mo.

Ngiti. Simbolo ng bagong pag-asa, ng bagong simula.

UP. Independence. Liberation. Yes, malayo ako sa aking pamilya. Mag-aaral ako ng mabuti at magpapayaman ng bongga. Tapos hindi ko bibigyan ang parents ko. Seryoso, eto ang mga iniisip ko.

Pero buti na lang.

 Freshie ako nun. Ininvite ako ng friend ko, na nainvite ng isang complete stranger. Life Party/Youth service/Church activity daw. May free food daw. Sabi ko,

                -“Free food? Sus, wag na. Kain na lang tayo sa labas. Church, church..”

Pero tadhana nga naman. Paglabas namin, nandun yung naginvite sa kanila. At sumama sila. Syempre, no choice, sumama na rin ako.

“Hello, welcome to the LIFE PARTY!”

Ngiti.

“Hello, gusto mo ng food, ng drinks?”

Ngiti.

“Hello, nag-eenjoy ka ba? “

Ngiti.

Ngiti, ngiti, ngiti. Diyos ko, bakit lahat sila nakangiti? Nababaliw ba ang mga ‘to? Wala ba silang problema? Yung isa sa kanila, tinawag pa akong “Dimples” dahil may dimples daw ako. Wow, thank you Kuya.

Nagsimula na ang Life Party. As usual, may kantahan/worship sa start. First time ko maka-attend ng ganun. Pero naamaze ako. Ang cool. Ang lively at youthful ng music pero pag tiningnan mo ang lyrics, about God pala. Wow. Nag-enjoy naman ako. Then after, may nagshare ng short Word. Hindi ko na maalala kung ano ang shinare niya, pero ang naalala ko, in the end, chinallenge niya kami.

                -“Gusto mo bang ibigay ang buhay mo kay Jesus? Kilala na naman natin siya, pero minsan religion lang. Ang gusto niya, isang real relationship with Him.”

Hindi ko alam. Come to think of it, I haven’t really surrendered my life to Him. So, try lang, wala namang mawawala. I raised my hand. And then they led me to a simple prayer.

Fulfilling ang experience. Iba ang kasiyahan. Nag-iwan ito ng ngiti sa aking mga labi.

After a month, pumunta ako sa tinatawag nilang Encounter. Isang event that would definitely change your life daw. Walang pumunta ng encounter na hindi nabago ang buhay. So, try lang. Nag-attend ako. Baka dun ko mahanap ang pupuno sa emptiness ko.

Pagdating ko, isa lang nakita ko. Cross. At isang lalaking duguan na nasa Cross. Isang lalaking umiiyak sa Cross. Sabi nila, bawat patak ng dugo niya kapalit ng bawat patak ng luha natin. Sabi nila, inako Niya lahat ng sakit para lang makita tayong nakangiti ulit.

Hindi ko maexplain kung anong nangyari sakin. It was beyond words. Parang na-restart yung buhay ko. Parang lahat ng hurts ko, nawala. Parang nagkaroon ako ng bagong puso. Parang napuno lang ng kasiyahan at pagmamahal yung buhay ko. At dun ko rin natagpuan ang acceptance na hinahanap ko.

 And indeed, my life was never the same.

The Sovereign LORD will wipe away the tears     from all faces;  he will remove his people’s disgrace     from all the earth.              The LORD has spoken. Isaiah 25:8

Ngayon alam ko na kung bakit sila nakangiti... Kasi may rason sila.

At finally, nahanap ko na rin ang rason ko.

Ngiti. Makapangyarihan ang ngiti. Bagamat tumatagal lamang ng ilang saglit, may alaala itong maaaring manatili sayo magpakailanman ... kaya kahit kelan, hindi ko ito ipagkakait.

Try niyo rin. Ngiti.

PS: MY PARENTS ARE GOOD PARENTS, IT'S JUST THAT, I'M A BAD DAUGHTER BACK THEN.HAHA.


NOTE: This is NOT my article. It is made by my dear discipler Jennifer Gayle Flores :)))

Siyang Nasa Hangin

This is my edited composition in Malikhaing Pagsusulat (Creative Writing) under the category "Awit at Korido". I'm proud to say that my professor liked this. I would really appreciate it if you would leave your comments. Thanks!!! :))

Sa ilog na payapa may mapapansin,

hayop na kung tawagin ay isdang lawin.

Mga dumadaan, sila’y napapatingin,

Sapagkat ito'y may kakat'wang gawain.

Ang ating bida'y isda kung tutuusin,

ngunit tubig bihira nitong languyin.

Sa halip, himpapawid gustong liparin,

maging ibong tuwina'y kanyang mithiin.

Mangingisda'y nagpupumilit bingwitin.

sa hapagkainan nais siyang ihain.

Ngunit sa pagtakas ay ubod ng tulin,

tao'y nagawa na lang siyang tanawin.

Lumaki't naging ina ang isdang lawin,

buhay ay nagawa niyang kilalanin.

Sa kanyang anak ay laging binibilin,

at tuwina nama'y binibigyang-diin.

"Anak anong tayog man iyong abutin,

sa lawa ay marapat na bumalik rin.

Ilang beses mo mang patangging sambitin,

buhay nati'y nasa tubig di sa hangin."

My composition in PanPil :)

I'm really proud of this composition because I'm not used to writing compositions in Filipino but I actually got an uno in this. Comments are very much appreciated! :)

Topic: Paskong Pinoy
Kind of Composition: Free-style essay

                                                            Koronang Bituin

            Nakasisilaw ang liwanag na nagmumula sa tahanang matagal-tagal ko ding hindi nasilayan. Unti-unti na pala akong ginigising mula sa mahabang panahon ng pagtulog ko. Mga pamilyar na mga mukha ng mga bata ang bumungad sa akin. Bakas ang kasiyahan at pananabik sa mga ngiti at ningning ng mga mata nila. Tila ba may espesyal na kaganapan. Ano kaya iyon? Napadako ang aking paningin sa pader kung saan nakasabit ang kalendaryo. Setyembre? Setyembre…Setyembre…Ah! Alam ko na! Ber Months na pala! Maaring sa iba, ay walang itong halaga pero sa pamilyang kinamulatan ko, gaya ng milyong-milyong Pilipino, katumbas na rin ito ng pagsasabing “Pasko na!”.

            Kaya pala kakaiba ang liwanag ay dahil hindi ito nagmumula sa ordinaryong bumbilya kundi sa kumukutitap na Christmas Lights. Kaya pala parang medyo sumikip ang bahay ay dahil sa may kalakihang make-shift Bilen na inilagay sa isang sulok. Makulay din ang paligid dahil sa pula, berde, at dilaw na mga dekorasyon na naka-adorno sa pintuan, sa pader at kung saan-saan pa.

            “Tay, saan ko po isasabit ‘to?” Bumaling ako sa batang babaeng nagsalita. Kilala ko ang batang ito. Ito si Mellyne, bunsong anak ni Mang Pedro, ang may-ari ng bahay at ang padre de pamilya. Hawak-hawak ni Mellyne ang isang pang-dekorasyong bituin. Noon ko lang napansin na napuno na pala ng dekorasyon na katulad ng mga Christmas Balls ang artipisyal na mga dahon ng katawan ko. Nakangiting binuhat ang batang babae ng lalaking tinawag nitong “Tay”. Ito si Mang Pedro. Tumatawang nilagay ng bata ang bituin sa ulo ko na tila ba isa iyong korona. “Ayan, ang ganda na ng Christmas Tree!” Aba, ang ganda ko raw! Haba ng hair ko! Kung sabagay, taon-taon ko namang naririnig ang papuring kagaya nito magmula ng dinala ako sa pamilyang ito sampung taon na ang nakararaan.

            Matuling lumipas ang mga buwan. Hindi nagtagal, bisperas na ng pasko. Tambak na ang mga regalo sa paanan ko at humahalimuyak na ang amoy ng pagkain mula sa kusina. Pansit, Ham, Barbeque, Salad… Nakakatakam! Maaga pa ay hinanda na ang mga ito ni Aling Carmen, ang maybahay ni Mang Pedro. Noong unang taon ko nga sa pamilyang ito, may lechon pang nakahanda kaya lang, ang sabi ni Mang Pedro pahirap na daw ng pahirap ang buhay sa Pilipinas kaya itinigil na iyon. Pero hindi naman mahalaga ang nawala dahil hindi naman iyon naging napakalaking kawalan.

            Mula sa videoke na nirentahan pa ni Mang Pedro, umaalingaw-ngaw ang pagbirit ng kapatid ni Tita Fely na kapatid ni Aling Carmen sa tono ng “Last Christmas” ni Taylor Swift. Maya-maya pa ay inagaw iyon ng isa sa pamangkin ni Mang Pedro at bumirit naman ng “Baby” ni Justin Bieber. Humahalo rin ang ingay ng mga naghahabulan at naglalarong mga bata habang nakamasid sa kanila ang mga lolo at lola na aliw na aliw sa kanila. Sino na nga ba dito ang magkakapatid, magpipinsan o magkinakapatid? Ah, hindi ko na alam.

            Sa sala, may kumpol din ng mga tito at tita na nagkwekwentuhan. Syempre pa, may payabangan ng mga anak. Kung sinong mas matalino, mas talented, mas cute, mas bibo at kung ano-ano pa. Iyong iba ay may mga props pang litrato o videos mula sa mga DigiCam at touch-screen phones nila.

            Nandito rin pala si Anna, kasamahan sa trabaho ni Marie, ang pangalawang anak ni Mang Pedro. Nasa probinsya daw kasi ang mga magulang ni Anna kaya mag-isa ito ngayong pasko. Inaya na ito ni Marie na makisaya sa bahay nila. Maya-maya pa ay kawentuhan na ni Anna ang iba pang myembro ng pamilya. Sa tabi ko naman ay naka-webcam at nakikipag-chat ang kapatid ni Marie na si Mae sa kuya nilang si Mark na ilang taon na ring nurse sa Amerika.

            Iba na talaga ang nadudulot ng pasko sa Pinas. Ang estranghero ay nagiging kapamilya, ang magkalayo ay pinaglalapit.

            Makalipas ang ilang oras, kalahating minuto na lang bago mag-alas-dose ng madaling araw. 10…9…8…7…6…5…4…3…2…1! Merry Christmas! Nagyakapan at nagbatian ang lahat. Binuksan ang mga regalo. Tuwang-tuwa ang mga batang babae na makatanggap ng Barbie samantalang pinaglalaruan na kaagad ng mga batang lalaki ang mga natanggap na action figures katulad ng Superman at Batman. Para naman sa mga dalaga at binatang naroon ay mga branded na damit at sapatos tulad ng Forever21, Lee at Sketchers ang mga regalo. Mga beauty products tulad ng whitening lotion naman ang para sa mga babaeng ka-edad ni Marie.

            Kahit saan ka man lumingon ay tawanan, hagikgikan o ngiti ang makikita mo. Punong-puno ng kasiyahan ang panahong ito. Tila ba walang puwang ang mga salitang “kalungkutan” o “problema”. Siguro pagkatapos ng isang buwan, tsaka na uli iyon maiisip ngunit ngayon, ang lahat ay nasa masayang mundo.

            Isa-isa ng nagpaalam ang mga bisita hanggang sa ang naiwan nalang ay ang pamilya ni Mang Pedro. Maya-maya pa ay nagtungo na sila sa simbahan para sa ‘Misa de Gallo’ at doon taimtim na nanalangin. Pagkauwi nila ay sandali nila akong tinitigan, binabalikan ang bawat sandaling lumipas. Pagkatapos ay pumanhik na sila sa kani-kanilang silid, pagod ngunit masaya. Tahimik na ang paligid. Sa pagsapit ng bagong taon ay magkakaroon ng replay ng mga pangyayari, maaaring sabihing extension ito ng pasko. Tiyak na magtatagal ng higit pa sa araw na ito ang mga ngiti sa labi at positibong disposisyon ng pamilyang ito. At ako? Pagkalipas ng isang buwan ay tatanggalin sa katawan ko ang mga dekorasyon. Muli akong hihimlay sa kahon at ang taong nagbukas nito ay siya ring magsasara ng talukap nito. Matutulog akong muli at mananaginip hanggang sa muli kong paggising sa isa na namang mahabang panahon ng Paskong Pinoy. Pero sa ngayon, pagsasawain ko muna ang sarili ko sa ramdam na ramdam na init ng pagmamahal ng mga Pinoy na pumapawi sa lamig ng simoy ng hanging Desyembre.

            Maraming nagbago sa taong ito at marami pang pagbabagong magaganap. Ngunit kahit ano pa mang kultura ang maging popular, nanatili parin ang saya ng pasko na maging ako, kahit bilang isang Christmas Tree ay nararamdaman parin iyon. Gaano man tayo maimpluwensyahan ng iba’t-ibang bansa, mananatili parin tayong proudly pinoy.

2010-36750
Kiezzsa Gayle Cruz